نوحه ها

»شهر پيغمبر«
سلام من به تو يا صاحب الزمان به فدايت
چه مى ‏شود شنوم در كنار كعبه صدايت
سلام من به تو اى روح حج، حقيقت ايمان
عزيز گمشده‏ ى دل يگانه مهدى دوران
سلام من به مدينه به آستان رفيعش
به مسجد نبوى و به لاله‏ هاى بقيعش
سلام من به على و به حلم و صبر عجيبش
سلام من به بقيع و به چهار قبر غريبش
نشسته باز دلم پشت درب بسته ‏ى آنجا
گرفته دلم باز بهر قبر مخفى زهرا
تو اى مسافر شهر مدينه در دل شبها
نبود هر چه گشتيم نشان ز مرقد زهرا
سلام من به تو اى بانويى كه مرد نبردى
ز غير هر چه كه ديدى به يار شِكوه نكردى
سلام من به بازو، كبودى رويت
به سرخ فامىِ اشك تو و سپيدى مويت
مدينه منزل قرآن، مدينه محفل قرآن
درون دل خبر دارى تو از درد دل قرآن
مدينه شهر پيغمبر مدينه شهر پيغمبر
خدا بر تو نظر دارد كه هستى شهر پيغمبر
مدينه شهر گلهايى، چه گلهايى همه پرپر
مدينه شهر پيغمبر مدينه شهر پيغمبر
بود كعبه گرفتارت كه هستى تربت زهرا
چرا با ما نمى ‏گويى حديث غربت زهرا
مدينه شهر پيغمبر مدينه شهر پيغمبر
چرا خاموش‏و دلگيرى مدينه شور و شينت كو
امام مجتبايت كو حسينت كو حسينت كو
به بالاى سر محبوبه ‏ى حق آه و واويلا
نشسته ساقى كوثر، شكسته آه و واويلا
مدينه شهر پيغمبر مدينه شهر پيغمبر

»بخت مرتضى«
دختر عمو كجا ميرى آخه بگو چه ديده اى
كه مثل بخت مرتضى دل از على بريده اى
پسر عمو چيكار كنم طاقت موندن ندارم
حتى توونِ نمازِ نشسته خوندن ندارم
دختر عمو با رفتنت دارى كبابم مى‏ كنى
خانوم خوب خونه ‏ام خونه خرابم مى ‏كنى
پسر عمو گريه نكن زهرا فداى سرته
از اين به بعد خونه دارِ خونه ى تو دخترته

»تنها تكيه گاه«
اى كه پر مى ‏كشى تا خلد برين زهرا
عاقبت رهبرت شد خانه نشين زهرا
اى پشت و پناهم، بى تو بى سپاهم
رحمى بر دل من، زهرا تكيه گاهم
فاطمه ‏فاطمه‏ جان مظلومه زهرا
فاطمه ‏فاطمه‏ جان مظلومه زهرا
مگو عجّل وفاتى جان على، زهرا
بده از غم نجاتى غمكده ‏ى ما را
اى روح نمازم، اى راز و نيازم
بعد تو يا زهرا، با زينب چه سازم
فاطمه ‏فاطمه‏ جان مظلومه زهرا
فاطمه‏ فاطمه ‏جان مظلومه زهرا
اى كه پر مى ‏كشى...
ياور نيمه جانم ديده مبند از من
با همين حال زار و خسته بخند بر من
من بى تو غريبم اى تنها حبيبم
بيش از اين بلا و غم مكن غم نصيبم
فاطمه ‏فاطمه ‏جان مظلومه زهرا
فاطمه ‏فاطمه‏ جان مظلومه زهرا
اى كه پر مى ‏كشى...

»هجوم شعله ها«
ز لانه اى پرستو مى ‏روى اما شبانه
ز داغ تو بُود بر لحظه هايم نشانه
مرو اى همدم من، شريك هر غم من
ترحم كن تو زهرا، به اشك نم نمِ من
زهرازهرا يافاطمه(2)
اى امير دل شكسته ياعلى
گوشه‏ ى خانه نشسته ياعلى
اى ولى اللّه از روز نخست
غم مخور زهرا بلاگردان توست
هست و بودِ من همه ارزانى ‏ات
مى ‏شود زهرا ز جان قربانى‏ات
پشت پا بر كل عالم مى ‏زنم
تا نفس دارم ز تو دم مى ‏زنم
ياعلى ‏و ياعلى ‏و ياعلى(2)
جان به كف دارم خريدار توام
در هجوم شعله ‏ها يار توام
ديد دشمن دارم آهنگ تو را
مى‏ زنم بر سينه من سنگ تو را
با تمام بغض خود آتش به دست
آستان وحى را حرمت شكست
تكيه بر ديوار دادم پشت در
بين آتش سينه را كردم سپر
هُرم آتش با لگد توام شده
رفته رفته بازوانم خم شده
ياعلى ‏و ياعلى ‏و ياعلى(2)

»ياد تو«
هر شب به عشق رويت، گيرد دلم بهانه
آيم كنار قبرت از خانه مخفيانه
رفته جز خاطره‏ هاى تو دگر در نظرم
گه به ياد تو و محسن و گه ميخِ درم
من علىِ غريبم

»قامت خميده«
»مرو مرو مرو مادر مادر مادر«
اى مادر جوونم از غصه‏ ها چه ديدى
از بس بلا كشيدى ديگه شدى زمين گير
كنار بستر تو شب تا سحر مى‏ شينم
يه عالمه گل زخم روى تنت مى ‏بينم
راه رفتنت تو خونه قلب منو سوزونده
تو زانوهاى خستت هيچ قوتى نمونده
»مرو مرو مرو مادر مادر مادر«
تا بارون غمت چشمات مادر شده تار
خون تو و محسن مونده رو ديوار
موهاى دختر تو چند روزه شونه مى‏ خواد
ولى بازوت شكسته ديگه بالا نمى ‏آد
عجّل وفاتىِ تو جون منو مى ‏گيره
دردت دوا نداره زينب برات بميره
هيچكسى مثل زينب اين جور تو رو نديده
زدى به خونه جارو با قامت خميده
»مرو مرو مرو مادر مادر مادر«


»قنوت شفا«
پاشو دخترت يه گوشه قنوت شفا گرفته
اولين باره كه اين جور دستش‏و بالا گرفته
براى خوب شدن تو به خدا رو زده زينب
با همين سنّ كمش خونه رو جارو زده امشب
براى دلخوشى تو كه چشات وا بشه از هم
با يه زحمتى نشسته شونه بر مو زده زينب
مث يك پرستو هستى كه توى قفس مى ‏افته
كه با هر نفس كشيدن به نفس نفس مى ‏افتى
نفست بند اومده باز لرزه داره بدن تو
وقتى كه آه مى ‏كشى وا ميشه زخماى تن تو
هر جايى رو كه مى ‏بينم گل زخم ريشه دُوونده
عكس يك لاله نشسته روى باغ پيرهن تو
گريه كن گريه عزيزم بغضتو نذار تو سينه
گريه كن يه كم سبك شى دواى غريبى اينه

»نهال آرزوها«
مرو مادر مرو مادر كه قلبم بى تو مى ‏گيره
مرو مادر مرو مادر كه بابا بى تو مى‏ ميره
مادر چه خوش بود آن زمانى كه به روى زانويت بودم
گهى چسبانده بر سينه گهى در پهلويت بودم
مادر بميرد آنكه خشكانده نهال آرزوى تو
الهى بشكند دستى كه زد سيلى به روى تو

»فروغ مهتاب«
اى كه قرار مى‏ برى از دل بى قرار من
داروندار حيدرى مرو تو از كنار من
تويى مرا گره گشا، بى تو چه مى ‏شود مرا
ز يار خود مشو جدا گره مزن به كار من
تو حامى ولايتى، به دست من امانتى
چرا خميده قامتى به كوى پر غبار من
اى كه شدى نقش زمين رحم بر اين خانه نشين
قلب خزانِ من ببين مرو تو اى بهار من
]واى مادرم(3) واى مادر[(2)
الا كه مام زينبى، ز غصه‏ها لبالبى
اى گل گلزار نبى مرو ز شاخسار من
تو هستىِ بوالحسنى، بى تو مرا چه ماندنى
فروغ مهتاب منى، بمان به شام تار من
حيدر كرّار منم، غيرت دادار منم
بى كس و بى يار منم، تويى يگانه يار من
]واى مادرم(3) واى مادر[(2)

»سفارش حسين«
غريبه‏ام من، كى نمى‏ دونه، دردمو تنها خدا مى ‏دونه
دلم مى ‏خواد يه بار ديگه دخترم‏و صدا كنم
اما ديگه نا ندارم كه تا لبامو واكنم
دلم مى‏ خواد يه بار ديگه شونه به موهاش بزنم
اما ديگه جون ندارم تا دستمو بالا كنم
دلم مى ‏خواد يه بار ديگه مثل تموم مادرا
دخترم‏و توى بغل بگيرم و نگاه كنم
دلم مى‏ خواد يه بار ديگه با اشك دونه دونه ‏ام
سفارش حسين‏و به اسير كربلا كنم
غريبه‏ام من، كى نمى ‏دونه، دردمو تنها خدا مى ‏دونه
دلم مى‏خواد يه بار ديگه با قد و قامت خمم
تكيه به زينبم كنم رو به سوى بابا كنم
دلم مى‏ خواد يه بار ديگه بدون رو گرفتن از
على و جمع بچه ‏ها خونه رو با صفا كنم
دلم مى ‏خواد يه بار ديگه مدافع على باشم
اين تن‏و جون خسته رو فداى مرتضى كنم
غريبه‏ام من، كى نمى ‏دونه، دردمو تنها خدا مى‏ دونه

»شب غم«
شب غم من سحر نداره، واى مادر
دلم به حال تو بى قراره، واى مادر
مى ‏ريزه از آسمون چشمام، واى مادر
ز درد پهلوى تو ستاره، واى مادر
مادر، مادر مرو(4)
اى ماه مهربان، طوباى قدكمان
از دست من مرو، مادر پيشم بمان، مادر
مادر، مادر مرو(4)
شب غم من...
مادر آزرده‏ اى، چون گل پژمرده ‏اى
در پيش چشم من، تو سيلى خورده ‏اى
مادر، مادر مرو(4)
گرفته ماه و وقت اذونه، واى مادر
رو گونه ‏ى ما خراشِ خونه، واى مادر
هر يه قدم رو زمين مى ‏شينى، واى مادر
ديگه نمونده راهى تا خونه، واى مادر
مادر، مادر مرو(4)
پاهات نداره توون مى ‏دونم، واى مادر
من تو رو تا خونه مى ‏رسونم، واى مادر
با گريه خاكاى چادرت رو، واى مادر
تا نبينه بابا مى ‏تكونم، واى مادر
بيمارِ حيدرى، ياسِ پيغمبرى
در بين كوچه‏ ها، گشتى نيلوفرى
مادر، مادر مرو(4)
 

»ديده‏ ى دريايى«
موج شرمنده شد از ديده‏ ى دريايى من
صبر بگذشت ز سر حدّ شكيبايى من
واكنان ديده كه شب تا به سحر خواب نداشت
كن تماشاى من‏و وضع تماشايى من
من همان دستِ خدايم كه ز پا افتادم
خيز و برپا و بكوش از پى برپايى من
فاطمه فاطمه فاطمه فاطمه(2)
گريه از بعد تو بر بودنِ من بايد كرد
دستى اى يار پىِ يارى و يارايى من
سر اگر بعد تو در چاه كنم حق دارم
چه كنم نيست كسى غمخور تنهايى من
باز اگر اشك مرا پاك كنى ممنونم
با همان دست كز او بود توانايى من

»آسمون خونه«
تو آسمون خونمون خالى از جاى راز و نيازت
مى ‏سوزه قلب زينب از ديدن خاك چادر نمازت
زهرا پاشو حيدر غريبه زهرا پاشو حيدر غريبه
مى ‏بارم اشك بى كسى مثل ابر بهارى
براى سن زينبم چه زوده خونه دارى
نگاه گرم فاطميش به من ميده تسلّا
پاشو ببين كه زينبت شده اُم‏ابيها
زهرا پاشو حيدر غريبه زهرا پاشو حيدر غريبه
خيره شده به ميخ در، دلش يه دنيا درده
چهار ساله دخترَكم خدايى خيلى مرده
از لابه لاى گريه هاش چشم تو رو مى ‏بينم
حالا فقط تو اين خونه اميرالمؤمنينم
زهرا پاشو حيدر غريبه زهرا پاشو حيدر غريبه
به من ميگه بابا على خوبِ خونه نشينى
اگه برى تو كوچه ‏ها قاتلشو مى ‏بينى
تو جانماز عشق تو شبا تا صبح بيداره
كنار بستر حسين يه كاسه آب مى ‏ذاره
زهرا پاشو حيدر غريبه زهرا پاشو حيدر غريبه

»درد پهلو«
يه ‏مادركه ‏چشماش يه ‏ابربهاره
يه‏ دختر كه‏ هرشب ستاره‏ مى باره
مى ‏خونه ديشب مادر تا صبح نخوابيد اى خدا از درد پهلو
أمن يجيب المضطر اذا دعاه و يكشف السّوء
يه خالق، يه عالم تو عالم يه شهره، يه شهر و يه كوچه، تو كوچه يه خونه، كه مردم با اين خونه قهرن، جوابِ سلامِ يه مردى نگاهه، جواب نگاهِ با خنده يه آهه، يه خونه تو شهرى غريبه، غريبه، يه ناله يه گريه يه أمن يجيبه، يه ناله كه زخمِ تو حجره يه بانو رو بستر نفسهاش گرفته، با لبخند يارش خزونه، بهارش، يه حجره يه دختر، برادر با خواهر نشسته تو چشماش، يه قطره، تو اوج شكسته، رو لبهاش كه آروم مى ‏لرزه الهى الهى، دو چشم برادر با حسرت نگاهى، نگاهى مى ‏خونه،
ديشب مادر تا صبح نخوابيد اى خدا از درد پهلو
أمن يجيب المضطر اذا دعاه و يكشف السّوء
توخونه يه حجره يه مردى، سرش روى زانو، رو بستر يه بانو يه دستش رو صورت، يه دستش به پهلوش، يه دلبر كه آهش شرر بر دلِ يار كشيده، يه يارى كه پاى عزيزش، دل از دل بريده، رو بستر شكسته يه بال فرشته، با خونِ فرشته رو ديوار نوشته تا زنده‏ام مى ‏خونم علىٌ امير، علىٌ امير، بميرم على جان تو اشك از دو چشمات نگيرى، عزيزم سرت رو، نذار روى زانو، مى‏ ميرم با اين غم، كه آهت، از عمق وجوده، به بالا كشيده، بخند تا بخندم، كه گريه ‏م يه نقشى به دريا مى ‏شينه، مى‏گه نخون براى اين شفاىِ، اين دست و بازو،
أمن يجيب المضطر اذا دعاه و يكشف السّوء
ديشب مادر تا صبح نخوابيده اى خدا از درد پهلو
أمن يجيب المضطر اذا دعاه و يكشف السّوء
يه طفلى، يه گوشه، سرش روى ديوار، تو چشماش كه خونه مى‏بينه، دوباره يه كاووس، كه اون روز تو كوچه، يه نامرد، يه راهى، كه بسته، با مادر، يه قلبى، تو سينه، گرفته يه دستى، كه بالا، مى ‏رفت و يه صورت، يه سيلى، يه ديوار، يه چادر، كه خاكى، يه گريه، يه گوشى كه پاره، يه خنده يه ناله، يه گوشوار كه افتاد، يه مادر كه ايستاد، يه راهى كه گم شد، يه ماهِ كبود و، يه رازى، تو سينه، كه مونده، يه لعلِ لبى كه مى‏خونه، مادر با من اومد به خونه رو شونه هام يه دستِشو به صورتش، يه دستى و با چشم كم سوء
أمن يجيب المضطر اذا دعاه و يكشف السّوء


»به خاطر على«
داروندارم على، باغ و بهارم على
قبول صد خطر كنم فقط به خاطر على
ز جان خود گذر كنم فقط به خاطر على
سر مستم و جان بر كفم، بانگ على ‏على زنم
به پشت در خطر كنم، فقط به خاطر على
پاى به هر طرف كنم، قلبم كه بهر او تپد
من شب خود سحر كنم فقط به خاطر على
واى اگر دست على در خانه ‏اش بسته شود
خون از غمش جگر كند فقط به خاطر على
داروندارم على، باغ و بهارم على

»تير غصّه ‏ها«
به شهر پيغمبر منم زپا تاسر، فدايى حيدر، فدايى حيدر
چى شده كه تنهاى تنها نشستى تو خونه
سرتو گذاشتى رو زانوى غم غريبونه
آسمونى ‏ها بلاگردونِ دور سرت اند
ولى هيچ كى تو مدينه قدر تو نمى‏ دونه
ز شهر پيغمبر منم زپا تاسر، فدايى حيدر، فدايى حيدر
تو اميرالمؤمنين و رهبر فاطمه ‏اى
دلبر فاطمه و تاج سر فاطمه ‏اى
نمى ‏ذارم تو مدينه بى كس و غريب باشى
همه عالم مى ‏دونن تو حيدر فاطمه‏ اى
ز شهر پيغمبر منم زپا تاسر، فدايى حيدر، فدايى حيدر
دلم از غريبىِ تو پر دردِ على جون
فاطمه جوونيشو نذر تو كرده على جون
نمى‏تونم ببينم دست تو بسته با طناب
فاطمه بى تو خونه برنمى گرده على جون
ز شهر پيغمبر منم زپا تاسر، فدايى حيدر، فدايى حيدر
الهى كه دل تو خونه‏ ى درد و غم نشه
الهى كه هيچ موقع به حق تو ستم نشه
بذار تازيونه‏ ها فرود بيارند سر من
الهى يه تارِ مو از سر آقام كم نشه
ز شهر پيغمبر منم زپا تاسر، فدايى حيدر، فدايى حيدر
اگه قلب من نشونِ تير غصّه ‏ها بشه
اگه زير كوه غم قامت من دوتا بشه
اگه صدبارم بشم نقش زمين تو كوچه‏ ها
به خدا محاله زهرا از على جدا بشه
ز شهر پيغمبر منم زپا تاسر، فدايى حيدر، فدايى حيدر



»رخِ ماه«
مرو عشق مرتضى يا زهرا
مرو عشق مرتضى يا زهرا
اين آشيانه آتش گرفته
اين دل شبانه آتش گرفته
بال كبوتر مثل دل من
در كنج خانه آتش گرفته
مرو عشق مرتضى يا زهرا مرو عشق مرتضى يا زهرا
بانوى خانه حيدر غريبه
هم بى معين و هم بى مجيبه
رحمى نما بر تنهايى من
از غصه ى تو دل بى شكيبه
مرو عشق مرتضى يا زهرا مرو عشق مرتضى يا زهرا
دارو ندارم اى غمگسارم
در روزو حال تو بيقرارم
زينب نشسته نالان و گريان
دور از يتيمان شد گريه كارم
كشته شد محسن و آنان تماشا كردند
سند تير به اصغر زدن امضا كردند
فاطمه دارد رخى كه ماه ندارد
ماه چنين حُسن دل بخواه ندارد
عشق به زهراست افتخار من آرى
عاشق مادر شدن گناه ندارد

»باران آلاله«
بسترى ‏يارحيدر،كوثرمن ‏زهرا
اى‏بهشت ‏پيمبر،همسرمن ‏زهرا
اى‏ هجده‏ بهارم،تنهاغمگسارم
داغت‏ را نبينم ‏اى ‏داروندارم
فاطمه ‏فاطمه جان مظلومه زهرا(2)
به‏ خدامن ‏عليم،همدم ‏توزهرا
رومگردان‏ كه‏ باشم ‏محرم‏ تو،زهرا
هرنفس‏كه ‏آيدبيرون ‏ازتن ‏تو
آلاله ‏ببارد از پيراهن‏ تو
فاطمه ‏فاطمه جان مظلومه زهرا(2)
بسترى يار حيدر...

»غم پدر«(83)
اُمِّ أبيها يازهرا يازهرا
نيست و نامحرمى در اين خانه
پس چرا روسرى به سر دارى
پدر از كار و چون رسد خوب است
معجرت را زِ سر تو بردارى
زينب از اشكِ چشم مخفيانه‏ى تو
مثل چشمان تو خبر دارد
علتش از پدر چو پرسيدم
گفت و مادر غم پدر دارد
آن برادر كه گفته بودى تو
كى به دنيا بيايد اى مادر
اُمِّ أبيها يازهرا يازهرا
تو وضو مى‏گرفتى و اسما
آب و آورده بود در برِ تو
مطمئن نيستم ولى ديدم
كَند و موى سپيد در سر تو
اُمِّ أبيها يازهرا يازهرا
»اذن فرياد«(84)
خسته از بيدادم امدادم بده
كوه دردم اذن فريادم بده
واامّاه(4)
خسته از بيدادم امدادم بده
كوه دردم اذن فريادم بده
عمر يارو صبرمن گشته‏تمام
او به من، من هم به او گريم‏مدام
تك درخت عشق بى‏برگ است
يار من دربستر مرگ است
واامّاه(4)
واويلا مادر واويلا(3)
مادرم‏اى‏كوه‏غمها مظلومه‏ى‏عالم زهرا چراخموشى ازآوا
اى‏جان‏عالم‏قربانت رخ‏مپوشان‏ازطفلانت ازچه‏مى‏بندى‏چشمانت
رخ مپوشان از طفلان و از باباكه يارومحرم توست
من آگاهم كه‏بابا هم‏شمع سوزانِ دردوغم توست
واويلا مادر واويلا(3)
اى‏مجروح‏محزون‏مادر،جان‏زينب‏خيزازبستر،مگوحرف‏ازرفتن‏ديگر
ازحال‏وروزت‏دلگيرم مثل‏باباسربه‏زيرم شانه‏ازدستت مى‏گيرم
من كه مى‏دانم كه دست تو اى مادر ديگر از كار افتاده
دعايى كن بهر شفا جانمازت را كردم آماده
واويلا مادر واويلا(3)
زندگى‏باتوآسان‏است زندگى‏بى‏توزندان‏است خانه‏ى‏بى‏توقبرستان‏است
خانه‏را ازنو احياكن لااقل فكر باباكن فكراين مردتنها كن
باباى من در مدينه جز تو پشت و پناهى ندارد
گر بروى او مى‏ميرد غريب است و گناهى ندارد
واويلا مادر واويلا(3)
»غصه‏هاى مادر«(85)
مادر خسته، ضعيف ولاغر، افتاده‏اى در، ميون بستر
از غصه‏هاى مادر خدا كنه فداشم
من از غمش مى‏ميرم، اگه از او جداشم
چشم بابام با مادر مشغول سوزو سازه
كنج حيات با گريه تابوت براش مى‏سازه
از آخرين كلامش چشام همش مى‏باره
امشب مادر بهم گفت حسين كفن نداره
مادر خسته، ضعيف ولاغر، افتاده‏اى در، ميون بستر
گلاى باغچمونو رو بسترت مى‏ريزم
خيلى عذاب كشيدى راحت بخواب عزيزم
از داغ خونه‏ى ما خدا شده عزادار
زينب زبون گرفته مادر خدانگهدار
مادر خسته، ضعيف ولاغر، افتاده‏اى در، ميون بستر


»جسم خسته«
مدينه كوفه ‏ى اول كه غرق شد در خواب
خموش گشته خموش ‏و فتاد از سرپاك
به زير نور كمى از هلال نازك ماه
براى قوص على آب مى ‏كشيد از چاه
حسن چو بود فرو برد شور و شينش را
به سينه داشت سر زينب و حسينش را
رها ز چلّه ى دل تيره آه مى‏كردم
به جسم خسته ى مادر نگاه مى‏كردم
على يكايك گلهاى خويش را بوسيد
به گريه گفت مبادا بلند گريه كنيد
كننده ى در خيبر پس از ثناى خدا
شروع كرد به غسل و بگفت يا زهرا
براى شستن آن ياس نيلى پرپر
فتاده لرزه به دست خدايى حيدر
به ساق عرش شرارِ دلش زبانه كشيد
چو دست خويش بر آثار تازيانه كشيد
همو كه داد به اطفال خود بسى تأييد
همو كه گفت عزيزان من سكوت كنيد
كشيد دست ز غسل و به ناله و فرياد
سرش نهاد به ديوار و از نفس افتاد
على بريده، بريده گلايه كرد آغاز
كه اى هميشه به هر مشكلى مرا همراه
منى كه پيش تو ياقوت اشك مى‏سفتم
منى كه دردِ دل خويش با تو مى‏گفتم
چقدر ناله زدى بهر دست بسته شده
ولى نگفتى از اين بازوى شكسته شده
تو قيامت را قيامت مى‏كنى
بر امامان هم امامت مى‏كنى
فوق هر تعريف و تفسيرْ تو
پاك‏تر از آيه ى تطهير تو
مدح تو كى با سخن كامل شود
وحى بايد بر قلم نازل شود
اى مَهار ناقه ات زلف عفاف
پيرهن بخشيده در شام زفاف
تو رسول اللَّه، شويت بوالحسن
هر سه يك جايند اما در سه تن
كفو تو يا فاطمه تنها عليست
هم على زهراست هم زهرا عليست
عاشقى ديدم سرا پا نور بود
نور بود و شور بود و شور بود
تا شراب عشق با خُم سر كشيد
گفت آن مستِ خدا هل من مزيد
عشق پيش پاى او زانو زده
دست بر دامان آن بانو زده
در حريم قدس مَحرم زينب است
معنى عشق مجسم زينب است
اى على مبهوت تفسيرت شده
اى على اكبر عَنان گيرت شده
اى به باغ فاطمه ياس على
اى ركابت پاى عباس على

»سلام بى جواب«
الابذكراللَّه ‏تطمئن ‏القلوب
خورشيداميدما شده همرنگ‏ غروب
سلام بابا بى جوابه روى دستاش جاى طنابه
دلا از غم كبابه عيبى نداره ما هم خدايى داريم
الابذكراللَّه ‏تطمئن ‏القلوب
خورشيداميدما شده ‏همرنگ ‏غروب
همه‏ نفسا مونده‏ توسينه ‏تواستراحت‏ همه ‏مردم ‏صدانمى ‏آدازمدينه
تومدينه ‏توى ‏خونه‏ صداى‏ ناله ‏هاى ‏خسته‏ كبوترهاى‏ پرشكسته
توحياطى ‏فرشته‏ هايى ‏كه‏ دست‏ بسته‏ مى ‏آ ن ‏ازاوج ‏آسمونا
همگى ‏هم ‏نواى ‏لبهاى ‏بچه‏ هايى ‏كه‏ مى‏ خونن ‏براى ‏مادربراى ‏زهرا
همه‏ خوابند ومابيداروخسته ‏اما
عيبى ‏نداره‏ ماهم‏ خدايى ‏داريم
سلام بابا بى جوابه روى دستاش جاى طنابه
دلا از غم كبابه عيبى نداره ما هم خدايى داريم
الابذكراللَّه ‏تطمئن ‏القلوب
خورشيداميدما شده‏ همرنگ ‏غروب
تن‏ مجروح‏ مادرى ‏كه ‏توعمق‏ خوابه ‏خوشى ‏بچه ‏ها ومادرعين ‏سرابه
دلالبريزالتهابه ‏و زمين‏ وآسمون ‏دراضطرابه‏ ياييدبياييدتشييع ‏جنازه ‏ثوابه

يه صداى ضعيفى كه به گوش عالم مى ‏رسه صداى قطره ‏هاى آبه
يه نفر گرم غسل بانوى عالمينه تنهاى تنها
مى‏ خونه ‏روضه‏ ى ‏زهرامى ‏خونه ‏روضه ‏زيرلبها عيبى ‏نداره ‏ماهم‏ خدايى ‏داريم
الابذكراللَّه‏ تطمئن‏ القلوب
خورشيداميدما شده‏ همرنگ‏ غروب
امون ‏ازدست ‏اين ‏دل‏امون‏ ازدست ‏اين ‏دل‏امون ‏ازدست‏ اين‏دل

»فراق زهرا«
ديده بگشا من على بى‏ كسم
گوشه‏ ى چشمى ز تو باشد بسم
از سخن افتاده‏ اى با من ولى
چشم بگشا من على هستم على
اى ‏كه بامن بسته ‏اى لب دركلام
پلك بر هم ميزنى جاى سلام
صحبتى كن اى همه دارايى ‏ام
رحم كن زهرا بر اين تنهايى ‏ام
با فراق خود سيه پوشم مكن
من غريب هستم فراموشم مكن
جان زهرا روز من را شب مكن
چادرت را بر سر زينب مكن
پر شكسته اين چنين پرپر نزن
تازيانه بر دل حيدر مزن
اى تمام عشق بانوى على
لرزه افتاده به زانوى على
خانه را عارى ز خوشحالى مكن
جان من پشت مرا خالى مكن
مى ‏روى اى بهر عصمت را عروس
جاى من لبهاى محسن را ببوس

»آخرين كلام«
از غصه‏ هاى مادر خدا كنه فداشم
مى ‏ميره تا مى ‏بينه گهواره‏ ى داداشم
چشم بابا، با مادر مشغول رمز و رازه
كنج حيات با گريه تابوت براش مى سازه
از آخرين كلامش چشام همش مى ‏باره
امشب بابام بهم گفت حسين كفن نداره
مادر با آه و گريه تو گوش من مى ‏خونه
غصه نخور حسن جان زينب پيشت مى ‏مونه
از اضطراب كوچه هنوز مى ‏لرزه دستات
نمى ‏تونى ببينى از گريه زخم چشمات
گلاى باغچمون رو، رو بسترت مى ‏ريزم
خيلى عذاب كشيدى راحت بخواب عزيزم
از داغ خونه ى ما، خدا شده عزادار
زينب زبون گرفته، مادر خدانگهدار


»شرار ماتم«
اى مرغ عشق بيمارم، چرا ز ترانه افتادى
يگانه حامى و يارم، پشت در خانه افتادى
به ياريم از پا ماندى يازهرا
ميان آتش جا ماندى يازهرا
شرار ماتم افتاده بر سينه‏ى حيدر
نشانه از خونت زهرا، ماندى به روى در
هستم به ناله، همراه لاله، شد غنچه ‏ام پرپر
به ياريم از پا ماندى يازهرا
ميان آتش جا ماندى يازهرا
اى مرغ عشق بيمارم...
تا آخر عمرم باشم ممنون وفادارى تو
اى تكيه گاهم، من هستم شرمنده ى بيمارى تو
عصاى ‏دستت ‏زانويم يازهرا
آزرده ‏گشته پهلويت يازهرا
به ‏ياري م‏ازپاماندى يازهرا
ميان ‏آتش ‏جاماندى يازهرا
اى مرغ عشق بيمارم...
دو ديده ‏ى من باز اما، دو دست من بسته
ديدم كه قنفذ دستت را به كوچه بشكسته
از تازيانه دارى نشانه به پيكر خسته
يه ياريم از پا ماندى يازهرا
ميان آتش جا ماندى يا زهرا
اى مرغ عشق بيمارم...

»شام غسل«
بارالها قامت صبرم خميده
شام غسل ليلةالقدرم خميده
من چگونه اى خدايا
شُويم امشب لاله ‏ام را
فاطمه جان فاطمه جان
بانگ يازهرا رسد ازهركرانه
از درو ديواروازهر سوى‏ خانه
مى‏ رسد از هر در و كو
ناله ‏هاى زخم پهلو
فاطمه جان فاطمه جان
مادرباغ ب‏هشتم ‏رفته يارب
مى ‏زند آتش‏ به جان م‏ااشك ‏زينب
اين تو و اين قلب زارم
كودكان بى قرارم
فاطمه جان فاطمه جان

»بيت وحى«
واى اگرمادر زخانه پركشى
ازغمت باباو مارا مى ‏كشى
اى گُل حيدر مرو
مادر اى مادر مرو
فاطمه يا فاطمه
بس‏كه اى‏مادر شتابان‏ مى ‏روى
قاتل جان يتيمان مى ‏روى
كلبه را محزون مكن
ديده‏ها را خون مكن
فاطمه يا فاطمه
بيت وحى و ناله ‏هاى فاطمه
مرتضى و اشك و آه و زمزمه
يار حيدر كشته شد
بين خون آغشته شد
فاطمه يا فاطمه

»قبر مخفى«
مث مادر مرده‏ ها بزنيد به سينه ‏ها
به خدا كه نداره فاطميه انتها
بيا تا بپرسيم از خدا بين گريه‏ ها
چى بوده تو مدينه گناهِ مادرِ ما
»بِاَىِّ ذَنْبٍ قُتِلَتْ...«
برا مادر غريب دعا كنيم
صدقه بديم براش رفع هر بلا كنيم
بيا تا دعا كنيم برا حيدر غريب
پاى بستر تا سحر بخونيم أمَنْ يُجيب
»بِاَىِّ ذَنْبٍ قُتِلَتْ...«
الهى هيچ مادرى تو جوونى نميره
مادرى كه مريضه شفاشو زود بگيره
الهى هيچ مادرى نشه سير زِ بودوهست
الهى هيچ وقت نشه بچه‏اى بى سرپرست
الهى هيچ مادرى توى كوچه ‏هاى كين
نشه پيش چشماى پسرش نقش زمين
»بِاَىِّ ذَنْبٍ قُتِلَتْ...«
الهى هيچ مادرى نميره غريبونه
اگه مُرد، تشييع اون نباشه مخفيونه
بدونيد آى آدما دل ما پر شرره
قبر مخفى داشتن از بى مزارى بدتره
بدونيد آى آدما اينم از لطف خداست
قبر مخفيش تو دل همه‏ ى سينه زنهاست
»بِاَىِّ ذَنْبٍ قُتِلَتْ...«

»جان حيدر«
مادر اى مادر واى مادر اى مادر سرو باغ آرزوها قد كمان گشتى
جان حيدر بودى اما نيمه جان گشتى
مى ‏كنى ويران بهشت آرزوها را
مى‏ كشى آخر ز داغ خود تو بابا را
مادر اى مادر واى مادر اى مادر

»محبوب عرشيان«
سلام اى ماوراى عقل و افكار
سلام اى شاهكار دست دادار
تو بالاتر ز بالايى قرينى
تو هر شب، تو هر شب با خدايت همنشينى
پيمبر را بهشت جاودانى
تو محبوب تمام عرشيانى
تو صدها مرتبه اعجاز كردى
گره از كار مولا باز كردى
فراز آسمان‏ها خانه‏ى تو
تو شمعى و على پروانه ‏ى تو
اگر احمد به تو اكرام مى ‏كرد
دلش را نام تو آرام مى ‏كرد
اگر گلبوسه از روى تو ميچيد
خدا را از دو چشمان تو مى ‏ديد
نه فخر مصطفى، فخر خدايى
كه تو بنيان گذار كربلايى
فداى ذكر يارب يارب تو
دو عالم خاك پاى زينب تو
شميم ياس مى آيد ز دستت
حسن، زينب،حسين، هر روز مستت
شود قلب محبان پاره پاره
كه در محشر تو مى ‏آيى سواره
تو مى ‏آيى و چشمت پر ز الماس
به روى دست دارى دست عباس
در آن هنگامه غوغا مى ‏كنى تو
حسين خويش پيدا مى ‏كنى تو
تو در محشر كنى يكباره محشر
حسين آيد حضورت ليك بى سر

»ياس نيلوفرى«
ازغم ‏برآيدزسينه آهِ سردم
بى ‏تومن كه ‏ديگرعلى كوچه گردم
كى رود ز يادم غم تو اى مانده بين كوچه‏ ها
كس خبر ندارد ز داغت با من چه‏ ها كردى
كى رود ز يادم كه دشمن تو را گرفته بود
كى رود ز يادم كه زينب دست تو را گرفته بود
ياس‏ نيلوفرى، كى ‏مرامى ‏برى
واى ازاين غم‏ جدايى
اى گل جوانم آتش زدى به جانم
اى پرستوى من رفتى ز آشيانه
در غمت خميدم اميدم رفيق خفته زير گل
اى فرشته رويم چه گويم چه كرده غم‏هايت به دل
مرتضى و دورى صبورى ندارم و بريده ‏ام
ياد روى ماهت ستاره بريزم به ديده ‏ام
ياس نيلوفرى، كى‏ مرامى ‏برى
واى ازاين غم ‏جدايى

»شمع خانه«
اى نور قلب عاشقم، شمع اين خانه تويى
زهرا زهرا، مرو مرو، لطف كاشانه تويى
اى مرغ پر شكسته ‏ى افتاده كنج قفس
از فرط غصّه فاطمه نمانده در سينه نفس
ممنونم اگر نروى، مى ‏ميرم اگر بروى زهرا مرو مرو
اى‏نخل‏بريده ثمر،اى مادر كشته به‏ زهر زهرا مرو مرو
لاله‏ى پرپر شده ‏ام، زهرا برخيز
من هم بى مادر شده‏ ام، زهرا برخيز

»دل شكسته«
تنها نگاه مى ‏كنى و آه مى ‏كشى
روزم سياه مى‏كنى و آه مى ‏كشى
رويت گرفته‏اى ز من و در جواب من
رو سوى ماه مى ‏كنى و آه مى ‏كشى
تنها نگاه مى‏ كنى و آه مى ‏كشى
روزم سياه مى‏ كنى و آه مى ‏كشى
همسايگان ز گريه‏ ى تو شكوه مى ‏كنند
زهرا گناه مى ‏كنى و آه مى ‏كشى
يا خانه را ز ماندن خود مى ‏كنى بهشت
يا قتلگاه مى ‏كنى و آه مى ‏كشى
تنها نگاه مى ‏كنى و آه مى ‏كشى
روزم سياه مى ‏كنى و آه مى ‏كشى
طاقت ندارى آه كه بى كس ببينى ‏ام
عمرم تباه مى ‏كنى و آه مى ‏كشى
ديوار هم ز رفتن تو گريه مى ‏كند
تا عزم راه مى‏كنى و آه مى ‏كشى
تنها نگاه مى‏كنى و آه مى ‏كشى
روزم سياه مى‏ كنى و آه مى ‏كشى
بر تو نگاه مى ‏كنم و آه مى ‏كشم
بر من نگاه مى‏ كنى و آه مى ‏كشى


»اشك خدا«
»منم كه فاتح خيبر بودم، منم كه عشق پيمبر بودم«(2)
بمون كه خونه‏ ى حيدر با بودن تو بهاره
بمون كه تا تو نباشى، على كسى رو نداره
بى‏ تومى ‏ميرم مرو(3)
يه گل روى پيرهنت مى‏ بينم
نفس نفس زدنت مى ‏بينم
شبيه بغض دل من دلت شكسته عزيزم
گرفتى اشك چشمامو با دست خسته عزيزم
بى ‏تومى ‏ميرم مرو(3)
بگو كه من چه كنم با زينب
كه گريه مى ‏كنه با من هر شب
تو چشماى حسن امشب مى‏بينى اشك خدارو
نمى ‏تونم بخوابونم شهيد كرب و بلارو
بى ‏تومى‏ ميرم مرو(3)
 

»حرف نگفته«
اى ماه من رو شونه هات كوهى ز آهه
رخسار تو در پشت يك ابر سياهه
نذار كه اجل در خونه‏ى دل و بكوبه
خورشيد عشق من نگو وقت غروبه
با چشم كم‏سو اون دست و بازو
كردى تو يارى با وجود درد پهلو
حيدر غريبه(4)
از چشم من سيلاب خون گرديده جارى
ميل تَرابَش دارد ابر نوبهارى
رسيده به آسمون به خد پژواك آهم
نذار ز نفس بيفته على اى تكيه ‏گاهم
حرف نگفته رو دل نهفته
تنهام نذار اى كشتى پهلو گرفته
حيدر غريبه حيدر غريبه حيدر غريبه حيدر غريبه
مونده حسن با غصه و افسوس كوچه
دق مى‏ كنه فرزندم از كابوس كوچه
بگو چى شده كه چشم تو زهرا تاره
به وقت بلند شدن كمكت ديواره
دل پر شرر كن، رفع خطر كن
از اين سفر اى عشق من صرف نظر كن
حيدر غريبه حيدر غريبه حيدر غريبه حيدر غريبه
چى مى ‏شد گر مرا مادر به همراهت نمى ‏بردى
چه مى ‏شد من نمى‏ ديدم تو هم سيلى نمى ‏خوردى
تو را آن روز اگر مادر به همراهم نمى ‏بردم
دگر من را نمى ‏ديدى ميان كوچه مى‏ مردم

»ناله ‏هاى شبانه«
يازهرا يازهرا يازهرا يازهرا
يا رب مادر مظلومه ‏ام جوان است
اما رخش زرد و قد او كمان‏است
يازهرا يازهرا يازهرا يازهرا
عالم همه بنده‏ اند و تو اميرى
پس كِى انتقام مادر رو مى‏ گيرى
يازهرا يازهرا يازهرا يازهرا
اى واى از آن لحظه ‏اى كه وحشيانه
پيش على مى ‏زدندش تازيانه
يازهرا يازهرا يازهرا يازهرا
تا تير غمت قلب مرا كرد نشانه
آتش كشد از هر نفسم بى تو زبانه
بردار سر از خاك غم اى ماه يگانه
اطفال تو بيدار نشستند به خانه
گويند پدر مادر ما، آمده يا نه
تنها نه ز داغ تو همين بال‏وپرم سوخت
آن گونه زدم ناله كه پاتابه سرم سوخت
خورشيد، سپس ماه ز آه سحرم سوخت
تنها نه ز سر پاى وجودم جگرم سوخت
از بس كه كشيدم ز جگر ناله شبانه
از بس كه كشيدم ز جگر ناله شبانه
يازهرا يازهرا يازهرا يازهرا
اى خاك چه شد همدم رنج و محن من
كو مادر دلسوز حسين و حسن من
كو، هم سخن زينب شيرين سخن من
عالم همه جا آمده بيت الحزن من
تا گشته نهان زير گِلان ماه يگانه
با ياد تو بر شرح غم خاتمه ‏اى نيست
در هجر تو گر جان ندهم واهمه‏ اى نيست
مرگ است حياتى كه در آن فاطمه ‏اى نيست
خاموشَمو بعد از تو مرا زمزمه ‏اى نيست
زندان سياهم شده بى روى تو خانه

»وفات مادر«
تا يك نفس مى ‏زنى به سايه ‏ى سر من
مى ‏گم خدا اومده وفات مادر من
لرزه به جونم افتاده با لرزه‏ه اى مادر
رسيده وقت رفتنِ اين گل ياس پرپر
بعد از تو سر به روى شانه ‏ى غم مى‏ گذارم
مادر بى تو ميان شهر غربت كم مى ‏آورم
مادرمرومادر مادرمرومادر مادرمرومادر
شبيه اين دل من شكسته شد پرتو
نفس نفس زدنت سوزونده دختر تو
تو آسمون اين دلم نمونده يك ستاره
آتيش مى ‏گيرم مى ‏بينم مادر رمق نداره
مى ‏گيرم در بغل ز كنج غربت زانوى غم
مى ‏ريزم بر سرم كنار بستر خاك مادر
مادرمرومادر مادرمرومادر مادرمرومادر
تا يك نفس مى ‏زنى به سايه ‏ى سر من
مى‏ گم خدا اومده وفات مادر من
خدا چرا تو باغ ما ماتم گرفته ياسم
شفاشو از خدا مى ‏خوام با اشك التماسم
مادر جانم ببين كنار تو با ديده ‏ى تر
زينب امشب براى تو شفا گرفته ختم كوثر
مادرمرومادر مادرمرومادر مادرمرومادر
تا يك نفس مى ‏زنى...

»غم جدايى«
اى گل خزانم آتش زدى به جانم
اى پرستوى من، رفتى ز آشيانم
در غمت خميدم، اميدم، رفيق خفته زير گل
اى فرشته رويم، چه گويم، چه كرده هجرانت
مرتضى و دورى، صبورى، ندارم و بريده ‏ام
ياد ماهرويت بريزد ستاره از دو ديده ‏ام
ياس نيلوفرى، كى مرا مى ‏برى، واى از اين غم جدايى

»عصاى مادر«
برخيز و پا به پايم، مادر به خانه برگرد
بر رفتنت عصايم، مادر به خانه برگرد
خون مى‏چكد ز ديده، راه نفس بريده
رنگ از رخت پريده، مادر به خانه برگرد
حسن كريم عالمينه حسن غريب‏تر از حسينه
ثانى حيا ندارد، شرم از خدا ندارد
رحمى به ما ندارد، مادر به خانه برگرد
حسن كريم عالمينه حسن غريب‏تر از حسينه
هم سوى خانه جانم، دست تو مى ‏كشاندم
هم چادرت تكاندم، مادر به خانه برگرد
حسن كريم عالمينه حسن غريب‏تر از حسينه
در اول جوانى، از كينه ‏هاى ثانى
رويت شده خزانى، مادر به خانه برگرد
حسن كريم عالمينه حسن غريب‏تر از حسينه
برخيز و اشك من شوى، برخيز ياعلى گوى
مادر بيا از اين سوى، مادر به خانه برگرد
حسن كريم عالمينه حسن غريب‏تر از حسينه
كس نيست بهر يارى، بر خاك سر گذارى
قوّت مگر ندارى، مادر به خانه برگرد
جانم كشد شراره، دل گشته پاره پاره
بشكسته گوشواره، مادر به خانه برگرد
حسن كريم عالمينه حسن غريب‏تر از حسينه
يك ناله‏اى نوايى، كُشتى مرا صدايى
در زير دست و پايى، مادر به خانه برگرد
حسن كريم عالمينه حسن غريب‏تر از حسينه

»هواى پرواز«
ستاره ‏ى بخت مرتضى مرو به خواب، مرو به خواب
ببين زمين گير تو شده، ابوتراب ابوتراب
هواى وصل است و عاشقى چه با صفا دقايقى
نشسته گلبرگ غنچه‏ اى به سايه‏ ى شقايقى
هواى پرواز پيچيده تو وسعت قفست
تموم خونه سرخ از حرارت نفست
تو خواب و بيدارى زخماتو
دارى به كى نشون مى‏ دى
خدا كنه بيدار بمونم تا لحظه‏ اى كه جون مى ‏دى
بيدار مى شم باز وقت نماز تاشونه هامو تكون مى ‏دى
سيرشده زينب‏ تو تو شب تب تو تب هر شب ‏تو
ستاره عشق مرتضى...
شكسته شد مُهر راز او ز حالت نماز او
چشم پرستار كوچكش به دست چاره ساز او
صداى قلبت مى لرزونه بند بند تنم
شبى كه مى ‏رى مى ‏ميرم برا دل حسنم
يه امشب و جون زينبت، دست دعا وانكن
خوب مى ‏دونم چى مى ‏خواى بگى برا خودت دعا نكن
يه شب ديگه پيش من بمون بازم باباتو صدا نكن
تا شب آخر تو تن پرپر تو پيش دختر تو
ستاره بخت مرتضى...
نفس نفس گريه مى ‏كنه عصاره ابوتراب
كه راحت جان خسته ‏ام، مرو به خواب مرو به خواب
دواى دردت مى ‏دونم بى مادرىِ من
تو سرنوشتم اين شبها شب يتيم شدن
ديگه برا چى دعا كنم وقتى خودت مى‏خواى برى
ولى چرا وقتى كه مى ‏خوام باهات بيام نمى‏ ذارى
كاش وقتى خواستى برى نازم و بخرى منو هم ببرى
ستاره بخت مرتضى...

»ياس آغشته به خون«
اى تمام حاصلم گشتى درو
ياس آغشته به خون من مرو
بهترين رزمنده‏ ى راه على
در خسوف خونى راه على
اى تمام آرزوى مرتضى
رخ مكن پنهان ز روى مرتضى
اى پرستوى شكسته بال من
اى دو ديده در حرم دنبال من
پاره از داغت شده بند دلم
دست تو بشكسته مانند دلم
باز بنما هر دو چشم بسته‏ات
گو سخن با حيدر دل خسته‏ات
اى شكسته سينه‏ى قامت كبود
فاطمه، فاطمه پيش علىِ خود بمون
گرچه غرق خون فتادم روى خاك
يا اميرالمؤمنين روحى فداك
زير لب پيوسته مى‏ گويم على
با وجود خسته مى ‏گويم على

»ماجراى ميخ در«
اى اهل عالم كمك كنيد آتيش گرفته يارم
نگاه كنيد داره جون مى ‏ده پيش دوچشمون ترم
اى امان اى دادِ بيداد، نفسش بالا نمى ‏ياد
اين پرنده تا نفسى داره ديگه هرگز نمى ‏پره
هر چى شد بين درو ديوارت ماجراى ميخ دره
منم منم عاشق على منم منم عشق على
اگر چه عاشق براى تو، تو آسمون فراوونه
اما كسى مثل فاطمه قدر تو رو نمى‏ دونه
توى بيداد بى كسى، غربت و بى همنفسى
يه زن تنها بهتر از مردا بلاهاتو به جون خريده
به‏ خدا دنيا بهتراز زهرا برا تو عاشق نديده
منم منم عاشق على منم منم عشق على
بارقه ‏هاى اشك حسين قلبم‏و از جا مى ‏كنه
بغض گلوگير زينبم آتيش به جونم مى ‏زنه
مگه مادر طاقت مى ‏آره، بچه‏ هاشو تنها بذاره
من بايد اما، توى اين دنيا، فدايى على بشم
برا جون دادن به رهِ‏ حيدر، ازخدا منت مى ‏كشم
منم منم عاشق على منم منم عشق على
به پيش اون كه تو شعله‏ ها به اسم تو پر مى ‏گيره
زانوهاتو، بغل نگير وگرنه از غم مى ‏ميره
كى غرور تو شكسته، چه كسى دستاتو بسته
تو اميرى و من كنيز تو، قهرمان خونه نشين
ميوه ‏ى باغ دل‏من درده،از نگاهم خوشه نچين
منم منم عاشق على منم منم عشق على
آسمونِ ابرى دل گرفته ‏اى بهار من
اگر كه اشكت جارى نشه، دق مى ‏كنى كنار من
گريه كن عقده ‏هاتو واكن،ياد دشت كربلاكن
گريه‏ كن بامن، ياد اون صبحى كه مث صبح محشره
گريه كن ياد وقتى ك زينب زائر جسم بى سره
منم منم عاشق على منم منم عشق على
زمزمه ‏هاى آل على بوده از اول هميشه
تو ماجراى عشق حسين هيچ كسى زينب نمى ‏شه
عاشق ممتاز حسين، همدم و همراز حسين
شب بارونِ،دل ديوونه داره مى ‏خونه دوباره
كه تو اين دنيا زينب‏كبرى به ‏خدا همتانداره
منم منم عاشق على منم منم عشق على

»فصل خزان«
يا حيدر دلخونم از غمهاى تو جان ميدهم بر پاى تو
خدانگهدار خدانگهدار
بودم برايت خانه دار بعد از گذشت نه بهار
شد فصل خزانم پسر عمو جانم
بهر عيادت از پسر براى ديدار پدر
عازم جنانم پسر عمو جانم
من مى ‏روم از پيش تو هستم ولى دل ريش تو
مى ‏سپارم امشب خانه را به زينب
پيكر بى جان مرا در نيمه شب بى صدا
كفن كن شبانه ببر روى شانه
يا حيدر دلخونم از غمهاى تو جان ميدهم بر پاى تو
خدانگهدار خدانگهدار
زهرا بلاگردان تو امشب فقط مهمان تو
هستم بى قرارت خدانگهدارت
بعد از من اى جانان من جان تو و طفلان من
من در شور و شينم محزون حسينم

»شرار آه«
تو آسمون بى كسى با من بمون خورشيد من
ابر سياه و پس بزن ستاره‏ ى اميد من
با رفتن تو حيدر غريبه، ورد زبونم أمن يجيبه
غريبى رو ورق بزن تو چشماى پرخون من
با قطره قطره اشك تو به لب رسيده جون من
تو آسمون بى كسى...
بيا به داد من برس، مرغ دلم كنج قفس
برا نفس كشيدنت افتاده به نفس نفس
مُردم من از اين شرار آهت
كشتى منو با يه نيم نگاهت
تو آسمون بى كسى...
مى‏ ميرم و زنده مى ‏شم وقتى كه چشمات بازوبسته مى ‏شه
از تو شرمنده مى‏ شم وقتى زينب دلش شكسته مى ‏شه
اى هلال قد كمونم، اى دلاور جوونم
دل دخترت شكسته اينو از نگاش مى ‏خونم
يه عالمه حرف نگفته داره، اما بازم صبور و باوقاره
تو آسمون بى كسى...
اون كه برا هر مشكلى برا همه داره جواب
اون كه خرابشن همه حالا شده خونه خراب
اى ياور غريب على بشنو امن يجيب على
تو آسمون بى كسى...

»يگانه حامى«
يگانه‏ حامى ‏شيرخدايى ‏زهرازهرا
يارگرامى ‏شيرخدايى زهرازهرا
يا قُرَة عَيْنِ الرسُول روحى فداكِ يا بتول
گواه ‏پاكى ‏شيرخدايى ‏زهرازهرا
توماه ‏خاكى‏ شيرخدايى زهرازهرا
دارم به لبم اين زمزمه ام‏الائمه فاطمه
توزندگانى ‏شيرخدايى ‏زهرازهرا
عشق‏ وجوانى ‏شيرخدايى ‏زهرازهرا
اى ذوالفقار مرتضى، داروندار مرتضى
تويارخسته‏ شيرخدايى ‏زهرازهرا
سروشكسته ‏شيرخدايى ‏زهرازهرا
اى بهترى يار على، زهرا علمدار على
ترانه ‏ى ‏دل‏شيرخدايى ‏زهرازهرا
تمام‏ حاصل ‏شيرخدايى ‏زهرازهرا
روح دعاى حيدرى، مشگل گشاى حيدرى
توزوروبازوى ‏شيرخدايى ‏زهرازهرا
تمام‏ نيروى ‏شيرخدايى ‏زهرازهرا
اى بسترى بانوى من، خنده بزن به روى من
يگانه‏ حامى ‏شيرخدايى ‏زهرازهرا
يارگرامى ‏شيرخدايى ‏زهرازهرا


»ستاره‏ ى عشق مرتضى«
ستاره عشق مرتضى مرو به خواب مرو به خواب مرو به خواب
ببين زمين گير تو شده ابوتراب ابوتراب ابوتراب
مى‏رى و تنهام مى‏ذارى
واويلا واويلا واويلا
توى غربت جام مى ‏ذارى
واويلا واويلا واويلا
تلقين حيدرو مى‏خونى
واويلا واويلا واويلا
وقتى لرزون گام مى‏ ذارى
واويلا واويلا واويلا
چراغ كاشانه‏ى على مشو خموش مشو خموش مشو خموش
به پيش چشمان حسنين مرو زهوش مرو زهوش مرو زهوش
ستاره عشق مرتضى مرو به خواب مرو به خواب مرو به خواب
ببين زمين گير تو شده ابوتراب ابوتراب ابوتراب
چه كسى راهت رو بسته
واويلا واويلا واويلا
زير چشمت يه گل نشسته
واويلا واويلا واويلا
رو لبت خنده نمى‏ياد
واويلا واويلا واويلا
دلم از داغت شكسته
واويلا واويلا واويلا
نخواه تو مرگت رو از خدا
واويلا واويلا واويلا
مشو تو از مرتضى جدا
واويلا واويلا واويلا
ستاره عشق مرتضى مرو به خواب مرو به خواب مرو به خواب
ببين زمين گير تو شده ابوتراب ابوتراب ابوتراب
اى صفاى خانه‏ى من
واويلا واويلا واويلا
مرو از كاشانه‏ى من
يازهرا يازهرا يازهرا
با چشاى خسته نظر كن
يازهرا يازهرا يازهرا
اشك دانه دانه‏ى من
يازهرا يازهرا يازهرا
چراغ كاشانه ‏ى على مشو خموش مشو خموش مشو خموش
به پيش چشمان حسنين مرو زهوش مرو زهوش مرو زهوش
ستاره عشق مرتضى مرو به خواب مرو به خواب مرو به خواب
ببين زمين گير تو شده ابوتراب ابوتراب ابوتراب

»قرار دل«
نمى ‏تونم ببينم كه دم به دم بى هوش مى ‏شى
آروم آروم مى ‏سوزى پيش چشام خاموش مى ‏شى
پيش چشمان ترم گريه مكن
مُردم از غربت تو رهبر من گريه نكن
روزهاچشم ‏به ‏ديوارودراينقدرمدوز
على جان محسنم رفت به فداى سرت اى تاج سرم
كاش مى ‏رفت به پايت سر من گريه من
گر قرار دل پروانه‏ى خود مى ‏طلبى
شمع من بر سر خاكستر من گريه مكن
پيش چشم اين يتيمان گريه كمتر كن على جان
بيش از اين با اشكهايت قلب زارم را مسوزان

»شمع سحر«
بى همتا سرور من، همسر من على خداحافظ
همچون شمع سحرم محتضرم على خداحافظ
من گل نشكفتنى ام، اى على جان رفتنى ‏ام
گلشن پژمرده منم، باغ طوفان خورده منم
امام بى كس من
طفل بى مادر من در بر من، بهانه مى ‏گيرد
از آبِ ديده‏ى ‏تر، آتش در زبانه مى ‏گيرد
اشك زينب را چه كنم، جان بر لب را چه كنم
گلِ جوانم مرگم ببين چه بى برگم

»عشق حيدر«
اى قرار دل غمدار زينب
بسترى مادر بيمار زينب
اى تمام دوعالم خاك پايت
گشته ارض و سماء ماتم سرايت
اى قرار دل غمدار زينب
بسترى مادر بيمار زينب
اى همه حاصل من عشق حيدر
دختر ماه و آگاه پيمبر
اى عزيز دل حسين و زينب
كن دعا تو شفاگيرى تو مادر
اى قرار دل غمدار زينب
بسترى مادر بيمار زينب
مادر خوب من ماه زمينى
آفتاب اميرالمومنينى
اى گل نيلى گلزار جانان
فاطمه از على تو، رو مگردان
اى توان دل كلثوم و زينب
از غمت فاطمه روزم شده شب
اى قرار دل غمدار زينب
بسترى مادر بيمار زينب
دلم از خون شده درياو
چشمم چشمه‏ى جويى
اى قرار دل غمدار زينب
بسترى مادر بيمار زينب
خدا را تا بگريم
بيشتر اى اشك و نيرويى
چونان در شهر خود گشتم
غريب و بى كس و تنها
كه غير از چشم گريانم
ندارم يار دلجويى
الهى انتقامم را از آن بيدادوگربستان
كه نه دستى برايم مانده نه پهلو نه بازويى
گرفتم در ميان كوچه پاداشِ
رسالت را چه پاداش گرانقدرى چه بازوبند
مدينه، مدينه ضبط و كن اين را كه در امواج دشمن ها
حمايت كرد و از دست خدا بشكسته بازويى نكويى

»غم فدك«
داغ تو آتشى در دل به پا كند
ناى وجود من چون نى نوا كند
روح و روان من آرام جان من
غم در نهان من شعله به پا كند
اندوه قلب من درمان نمى‏شود
شايد طبيب من شعله به پا كند
دشمن حريف من در پيش رو نشد
آمد به كشتنش قتلم روا كند
بر زخم دل نمك زند با غم فدك
مى‏زد تو را كتك كى او حيا كند
در پيش چشم من مى‏زد تو را عدو
شايد كه جان من از تن جدا كند
گر زنده مانده‏ام اعجاز فاطمه است
خواهم كه جان دهد جانا خدا كند
تا دم مرگ دلم وقف غم فاطمه است
كنج اين سينه نه دل بر حرم فاطمه است
خلقت كون و مكان را كه خدا خلقت نمود
برگ سبزى است كه در پيش غم فاطمه است
آفرينش كه به دستان يداللّهى شد
هديه‏ ى كوچك و لطف نِعَم فاطمه است
آن چه بر لوح سپيده دل ما نقش كند
حكم تقدير الهى قلم فاطمه است
روز محشر كه خلائق همه محتاج شوند
چشم اميد همه بر كرم فاطمه است
ز ازل گفته‏ ام و تا به ابد مى‏ گويم
تا دم مرگ دلم وقف غم فاطمه است